Wiemy już, że programy działają dzięki temu, że programiści konstruują dla nich odpowiednie algorytmy. Poznaliśmy nawet prosty algorytm, który być może jest stosowany jest przez program Notatnik do otwierania plików tekstowych.
Zauważ jednak, że jest on napisany w języku naturalnym – to znaczy takim, jakim posługują się ludzie. Chociaż jest doskonale zrozumiały dla wszystkich, to ma jedną niezaprzeczalną wadę: nie rozumie go komputer! Dla bezmyślnej maszyny jest on po prostu zbyt niejednoznaczny i niejasny.
Z drugiej strony, już istniejące programy są przecież doskonale „zrozumiałe” dla komputera i działają bez żadnych problemów. Jak to możliwe? Otóż pecet też posługuje się pewnego rodzaju językiem. Chcąc zobaczyć próbkę jego talentu lingwistycznego, wystarczy podejrzeć zawartość dowolnego pliku EXE. Co zobaczymy? Ciąg bezsensownych, chyba nawet losowych liter, liczb i innych znaków. On ma jednak sens, tyle że nam bardzo trudno poznać go w tej postaci. Po prostu język komputera jest dla równowagi zupełnie niezrozumiały dla nas, ludzi :)

Screen 2. Tak wygląda plik EXE :-)
Jak poradzić sobie z tym, zdawałoby się nierozwiązalnym, problemem? Jak radzą sobie wszyscy twórcy oprogramowania, skoro budując swoje programy muszą przecież „rozmawiać” z komputerem?
Ponieważ nie możemy peceta nauczyć naszego własnego języka i jednocześnie sami nie potrafimy porozumieć się z nim w jego „mowie”, musimy zastosować rozwiązanie kompromisowe. Na początek uściślimy więc i przejrzyście zorganizujemy nasz opis algorytmów. W przypadku otwierania plików w Notatniku może to wyglądać na przykład tak: